سپاه بهداشت در ایران عصر پهلوی

سپاه بهداشت در ایران عصر پهلوی

بیمارستانهای نوبنیاد، با مشکلات تهیه پرسنل روبرو شدند، شاه و سایر مقامات بلندپایه را با خواباندن بیماران روی تختخوابهائی که در غیر آن موارد هرگز بیماری بخود نمی دید گمراه می‌کردند. چیزی که در همه جا نیازمند آن بودند افراد متخصص حرفه‌ای بود.

کافه تاریخ- تاریخ شفاهی

 

شاه با تأسیس سپاه بهداشت، تصور می‌کرد توانسته است بر مشکلات مردم در زمینه مسائل و مشکلات بهداشتی فائق آید؛ اما این نهاد از مشکلات زیادی مانند عدم برخورداری از امکانات لازم و پرسنل ماهر رنج می‌برد. در آن شرایط به کارگیری متخصصان خارجی نیز نتوانست کمک چندانی به حل مشکل نماید و کارآیی این نهاد را بیش از پیش زیر سؤال برد:
«شاه درست در آغاز اصلاحات در 1964 و 1965به ایجاد سپاه بهداشت دست زد. اینان مانند سپاه صلح، بسیاری از داوطلبان جوانی بودند که خود را وقف عموم کرده و بخوبی مورد استقبال روستائیان قرار گرفتند و اغلب برای کدخدا، یا رهبر ده، کمک بزرگی بودند. ولی نتوانستند با وسایل موجود خودشان را به همه نقاط برسانند. تعدادی درمانگاههای تازه احداث گردید که موفقیت فراوانی بدست آورد. اما بیمارستانهای نوبنیاد، با مشکلات تهیه پرسنل روبرو شدند، شاه و سایر مقامات بلندپایه را با خواباندن بیماران روی تختخوابهائی که در غیر آن موارد هرگز بیماری بخود نمیدید گمراه می‌کردند. چیزی که در همه جا نیازمند آن بودند افراد متخصص حرفه‌ای بود. طبیب، پرستاری و دندانپزشک. دکترهای هندی و پاکستانی و فیلیپینی را وارد کرده بودند اما پیش از آنکه از خدمات آنان در درمانگاه یا بیمارستان استفاده شود می‌بایست زبان یاد بگیرند.
زنی را در روستائی دیدم که بچه‌اش مدام گریه می‌کرد. هیچ تعجب نکردم. خیلی دیده بودم که به بچه‌ای با شیشه مایعی شبیه چای کم رنگ می‌خوراندند. پس از قدری کنجکاوی، قوطی شیر خشکی را که در درمانگاهی در روستای مجاور به آنها داده بودند نشانم داد. تا درمانگاه راه درازی بود و مادر طفل دستورالعمل تهیه شیر را که در روی قوطی نوشته بود نمی‌توانست بخواند و تنها به تهیه مایع خیلی رقیقی اکتفا میکرد. طفل معصوم از گرسنگی رنج می‌برد. او را قانع کردم که باید شیر را غلیظ تر آماده کند.»1


1-سینیا هلمز، خاطرات همسر سفیر، ترجمه اسماعیل زند، تهران، نشر البرز، صص 190- 191

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •