سطح بهداشت و درمان ایران پایین تر از کشورهای فقیر

سطح بهداشت و درمان ایران پایین تر از کشورهای فقیر

شاه خود را فرمانروای ملتی راضی و سپاسگزار می پنداشت. به اصلاحاتی که تحت عنوان "انقلاب شاه و مردم" دست زده بود بسیار می نازید. در حالیکه اصلاحات ارضی می باید با تشویق شوراهای ده و تعاونی های روستائی تحکیم شود ولی به جای این کار، دولت بودجه کشور را صرف سرمایه گذاری در طرحهای نمایشی کرد و طبقه جدید کشاورزان صاحب زمین را نادیده گرفت.

کافه تاریخ- سبک زندگی

 

شاه خود را فرمانروای ملتی راضی و سپاسگزار می پنداشت. به اصلاحاتی که تحت عنوان "انقلاب شاه و مردم" دست زده بود بسیار می نازید. در حالیکه اصلاحات ارضی می باید با تشویق شوراهای ده و تعاونی های روستائی تحکیم شود ولی به جای این کار، دولت بودجه کشور را صرف سرمایه گذاری در طرحهای نمایشی کرد و طبقه جدید کشاورزان صاحب زمین را نادیده گرفت. فروش ۴۹ درصد سهام کارخانه ها به کارگران تنها روی کاغذ باقی ماند. کارگران از حق داشتن اتحادیه های واقعی محروم بودند و اتحادیه های موجود فرمایشی اعتبارشان حتی از احزاب دولتی نیز کمتر بود. حتی در شهرهای بزرگ خدمات بهداشتی و آموزشی ضعیف بود. تصمیم شاه دایر بر رایگان ساختن این خدمات، دسترسی مردم را به آنها افزایش داد و در نتیجه بیش از پیش به کمبودهای آن پی بردند. در سال ۱۳۵۴ پنجاه درصد مردم ایران بی سواد بودند، در حالیکه در همان سال نرخ بیسوادی در ترکیه ۴۰ درصد و در تانزانیا ۳۴ درصد بود. از هر چهار کودک یکی به هیچ وجه دسترسی به آموزش ابتدائی نداشت، هر چند کلاسهای درس هفتاد هشتاد نفری متداول بود و هر دبستانی حتی در تهران روزی سه نوبت نوآموزان را می پذیرفت. به همین منوال میانگین عمر در ایران در حدود ۵۱ سال بود که تقریبا معادل بود با میانگین عمر در کشور فقیری مثل هندوستان و به مراتب کمتر از میانگین عمر در ترکیه که به رقم ۱۰ سال بالغ میشد. علیرغم درآمد سرشار مملکت. شاه و دولت او نتوانستند سطح بهداشت و درمان را حتی تا سطح خدمات مشابه در کشورهایی که به مراتب فقیرتر از ایران بودند بالا ببرد...

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •