القابی که مایه افتخار گیرندگان بود

القابی که مایه افتخار گیرندگان بود

داشتن القاب و عناوین، بنابر موقعیت و مقام از طرف شاه به خادمین به خودش و درباریان مورد محبتش بصورت رسمی ابلاغ می‌گردید و مایه افتخار گیرنده ابلاغ بود.

کافه تاریخ- سبک زندگی

 

اغلب قاجاریان به خصوص افرادی که در مرتبه بالای اجتماعی و اقتصادی کشور قرار داشتند از القاب خاصی برخوردار بودند. علیرغم اینکه قانون مدونی پیرامون اعطای القاب وجود نداشت؛ اما در بیشتر مواقع این کار از سوی شاه و درباریان صورت می‌گرفت. هر چند بعدها با رایج شدن خریدن القاب از طریق پول، تعداد القاب رو به فزونی نهاد:
«داشتن القاب و عناوین، ارثی و خانوادگی نبود و بنابر موقعیت و مقام از طرف شاه به خادمین به خودش و درباریان مورد محبتش بصورت رسمی ابلاغ می‌گردید و مایه افتخار گیرنده ابلاغ بود. القابی نظیر "سیف‌الملوک" "رکن الدوله"، "ضیاء السلطان" القابی از این قبیل که اغلب در برابر صداقت و فداکاری فوق‌العاده نسبت به شاه و درباریان و یا در مقابل دادن پیشکشی یا هدیه و پول فراوان به اشخاص ابلاغ می‌شد، گیرندگان این القاب اغلب مردمی، پر تکبر، با هیبت بودند و "ندرتا" اشخاص با شخصیت و وقار و پاک و خدمتگزار هم در میانشان یافت می‌شد.
بمحض تولد یک نوزاد درباری همراه با نام او لقبش هم از طرف شاه ابلاغ می‌گردید که در طول دوران زندگی رفته رفته این القاب تغییر می‌یافت و مفتخر به دریافت القاب والاتری می‌گردید و از جمله هنگامی که من تازه به ایران آمده بودم بزرگترین شاهزاده از فرزندان شاه شاهزاده "مسعود میرزا" بود که لقب "یمین الدوله" را داشت. پس از گذشت حدود دهسال رفته رفته لقب او به "ظل سلطان" مبدل گشت که بمعنی " سایه شاه" می‌باشد.»1

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •